Chapter 8B

Nag-uusap-usap silang lahat maliban kay Janeli. Bumaba na si Devon at ang lahat sa hitsura niya. Umupo siya sa bakanteng upuan sa tabi ni Enrique. Tinitingnan niya ito with a confused look pero hindi siya nito tinitingnan, nakatitig lang siya sa kinakain.

Daddy Ricky: Aba, yan na ba si Devon?! Dalagita nap ala ang anak niyo!

Mommy Lyn: Oo nga e, ang bilis talaga ng panahon. Parang kalian lang e naghahabulan pa yang dalawang yan.

Daddy Sonny: Ay oo nga, akala ko e first time nilang daawang magkita. Hindi pala.

Devon: (Nagkita? Kaylan kaya ‘yun?  Di ko siya matandaan. Akala ko si DD lang childhood friend ko, meron pa pala.)

Enrique: (Natatandaan niya kaya ako? Naku wag naman sana, ayokong maalala niya ‘yon. NAKAKAHIYA naman!!!)

Mommy Lyn: O Devon, Enrique, ba’t di kayo nag-uusap? Di nio ban amiss ang isa’t-isa?

Devon: (Ngumiti si Devon. So Enrique pala name niya.) Uhmm… Hi Enrique, long time no see. J

Enrique: (Sa wakas ay tumingin na siya kay Devon at ngumiti din.) Hi Devon, long time no see! J

Daddy Ricky: Siya nga pala saang school niyo inenroll si Devon? Bakit hindi na sa school ni Enrique para may kakilala na siya agad?

Daddy Sonny: Naku kumpare, yun ang problema. Gusto niya ng ‘hidden identity’ ayaw niya ng special treatment. Talagang weirdo itong batang ‘to.

Mommy Lyn: Sa America, kakaunti lang ang kaibigan niya at ‘yun lang ang may alam sa ‘true identity’ niya.

Daddy Ricky: Hahahaha… manang-mana pala sa’yo  Sonny ang anak mo e. Kung wala pang aksidenteng mangayayri sa’yo sa school, di naming malalaman na sobrang yaman mo pala! ;))

 Nagtawanan silang lahat at nagpatuloy sila sa pagkain, sinusubuan ni Mommy Lyn si Janeli at pag-uusap. Tumahimik si Enrique at di na nakinig…

Enrique: (Di pa rin siya nagbabago, weirdo pa rin, kaya…)

Daddy Ricky: Diba Quen? Pwede mong turuan si Devon mangabayo? Wala ka namang mahalagang gagawin this summer diba?

Enrique: Opo, sige po! ( Yes! I, now have a reason to visit her.)

Mommy Lyn: Ang galing mo naman Quen. In such a young age, marami ka ng na-achieve. Good job hijo! Malayo pa ang mararating mo. J

Enrique: Thank you po. J

 Pagkatapos nilang kumain, pumunta sila sa living room.

Daddy Ricky: Kwentuhan mo naman kami ng tungkol sa’yo Devon.

Devon: Uhmm… ahh… (Anong sasabihin ko?!)

Mommy Lyn: Naku, pasensya kana Ricky, masyadong mahiyain talaga ‘tong si Devon. Pero kung magiging magaan na ang loob niyan ulit sa’yo, maninibago kasi sobrang kulit niyan. (Nagtawanan silang lahat.)

Daddy Sonny: Kaya nga dun sa States, she performed a play. I’m so proud of her, kasi naovercome niya ang fear na kumanta at mag-acting sa harap ng maraming tao.

Daddy Ricky: Oh really, can you show us a sample. Right Quen? J

Enrique: Ahh… yes, definitely yes… J

Mommy Lyn: Sige na anak, sing for us.

Devon: ( Tumayo na si Devon sa gitna para kumanta…

♫♪ Beautiful Soul by Jesse McCartney♪♫

I don't want another pretty face

I don't want just anyone to hold

I don't want my love to go to waste

I want you and your beautiful soul
I know that you are something special

To you I'd be always faithful

I want to be what you always needed

Then I hope you'll see the heart in me
I don't want another pretty face

I don't want just anyone to hold

I don't want my love to go to waste

I want you and your beautiful soul
You're the one I wanna chase

You're the one I wanna hold

I won’t let another minute go to waste

I want you and your beautiful soul, your beautiful soul

Pumalakpak silang lahat.

Daddy Ricky: Wow! Ang galling mo hija! Ayaw mo bang maging singer? :)

Devon: Ayaw ko po. :)

At nagpatuloy pa silang mag-usap, inutusan ni Mommy Lyn si Devon na dalhin si Quen sa may garden. Si Janeli naman ay umakyat na at natulog. Sobrang laki ng garden nila Devon. Dun palang ay pwedeng-pwede na silang magpractice mangabayo ni Quen. Nakaupo sila sa loob ng isang kubo sa may garden. Mag-katapat sila… No one wants to break the silence pero hindi na nakatiis si Quen.

Quen: Uhmm… Devon, do you still remember me? (Nag-aalinlangang tanong ni Quen.)

Devon: Honestly, no. Sorry! Ikaw? (Medyo nahihiya niyang sabi at tumingin siya kay Quen.)

Quen: (Yes, she doesn’t remember!) Onti lang… :)

Devon: Kwento ka naman! (Nakacross-arms ito na nakapatong sa lamesa.)

Quen: (Ang cute niya talaga!) Pumunta kayo dito sa Pilipinas dahil may pinapagawang bahay ‘yung daddy mo. Yun ung house, este mansion niyo sa Manila. (Humagikhik si Devon.) Ayaw mo daw mahiwalay sa parents mo kaya sumama ka. Ang engineer ng bahay niyo ay ang daddy ko. Dahil 1^st time mo dito, kaya sinasama ako ni daddy para daw may makalaro ka. You used to call me ‘stick’ kasi soooobrang payat ko and I used to call you ‘coffee’ bilang pambawi. (Natawa si Devon, naisip niya na napaka-pilya niya talaga!) :D Lagi tayong naglalaro ng play station noon, ang nilalaro natin car racing, tekken, at marami pang iba…

Devon: Woah! Medyo boyish talaga ako noh! (Sabay silang tumawa.)

Quen: (Nagpatuloy na siyang magkuwento.) … Oagkatapos nating mag-laro, maghahabulan pa tayo at magkukulitan, tapos nag-aasaran tayo. After 2 weeks, bumalik ka na sa States kasama ang mama mo kasi namiss ka daw ng sobra ng lola’t lolo mo.

Devon: Ako rin, namimiss ko na sila. :( Pero, salamat ha…

Quen: Salamat sa’n?

Devon: Kasi sa 2^nd time ko dito sa Pilipinas ikaw nanaman ang una kong naging kaibigan. :)

Quen: Ahh… :)

 Maya-maya ay lumapit sa kanila si Mommy Lyn.

Mommy Lyn: Devon, Quen, matulog na kayo at gabi na.

Devon & Quen: Sige po. :)

 Pumasok na sila sa bahay at umakyat sa kanilang kwarto.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Sorry! Sorry! Sorry! Sorry! Sorry!

SORRY po talaga sa LATE update.